आजही तो अनुभव आठवला की अंगावर काटा येतो. ही गोष्ट खरी आहे, माझ्या आयुष्यात घडलेली. साधारण सात-आठ वर्षांपूर्वीची ही घटना आहे, जेव्हा मी पुण्यात एका आयटी कंपनीत नोकरी करत होतो. शहरातल्या गडबडीत माझं आयुष्य चाललं होतं, काम, घर, मित्र हे सगळं व्यवस्थित होतं. पण त्या दिवसानंतर माझं आयुष्य कायमचं बदलून गेलं.
मी मूळचा कोकणातला. आमच्या गावात अजूनही बरीच जुन्या काळची श्रद्धा, भीती आणि अंधश्रद्धा पाळल्या जातात. माझे आजोबा खूप आधी गेले होते, आणि त्यानंतर माझं गावाशी फारसं नातं उरलं नव्हतं. आई-बाबा गावात राहत होते, मी मात्र पुण्यात. आम्ही कधीतरी बोलायचो.
सगळं अगदी नेहमीसारखं चालू होतं, पण त्या दिवशी माझ्या मोबाईलवर एक अनोळखी कॉल आला.
मध्यरात्री नेमकं १२ वाजून 3 मिनिटानी..
सुरुवातीला मला वाटलं एखादा टेलिमार्केटिंग कॉल असेल किंवा चुकून कुणी डायल केला असेल. पण स्क्रीनवर दिसणारं नाव पाहून माझं रक्त गोठलं.
मोबाईलच्या स्क्रीनवर लिहिलं होतं – “आबा”.
आबा म्हणजे माझे आजोबा. जे दहा वर्षांपूर्वीचं निधन पावले होते.
क्षणभर माझ्या अंगातून विजेचा झटका गेला.
“हे कस शक्य आहे?” मी स्वतःशीच पुटपुटलो. मोबाईल माझ्या हातात थरथर कापत होता.
काही क्षण मी थिजल्यासारखा स्क्रीनकडे बघत बसलो. शेवटी कुतूहल, भीती, गोंधळ सगळं एकत्र आलं आणि मी तो कॉल उचलला.
“हॅलो…” माझा आवाज थरथरत होता.
काही सेकंद शांतता. मग अचानक एक आवाज आला –
“मला विसरलास का..?”
तो आवाज… अगदी माझ्या आबांसारखाच होता!
मी श्वास रोखून ऐकत होतो. पण लगेच फोन कट झाला.
माझ्या अंगावर शहारे आले होते.
मी झोपायचा प्रयत्न केला, पण पूर्ण रात्र डोळ्याला झोप नाही. सकाळी उठून मी माझ्या आईला फोन केला. तिला सर्व सांगितलं.
आई हसली आणि म्हणाली, “काय रे, स्वप्नातला आवाज असेल. आजोबांना आठवत होतास का काल?”
मी जबरदस्ती हसून टाळलं, पण मनातली भीती काही कमी झाली नाही.
त्या दिवसानंतर दोन-तीन दिवस सगळं ठिक होतं. मी ठरवलं होतं की त्या कॉलला जास्त मनावर घ्यायचं नाही. पण चौथ्या दिवशी पुन्हा तोच प्रसंग घडला.
यावेळी रात्री बारा वाजून १७ मिनिटांनी फोन वाजला.
स्क्रीनवर पुन्हा तोच नाव – “आबा”.
या वेळी मी थोडा धाडस दाखवत लगेच फोन उचलला.
“कोण आहे?” मी जरा जोरात विचारलं.
त्या टोकाला पुन्हा काही सेकंद शांतता. मग अस्पष्ट आवाजात वाक्य ऐकू आलं –
“लवकर ये… वेळ कमी आहे…”
मी हादरलो.
“कुठे येऊ? कोण बोलतंय?” मी घाईघाईने विचारलं.
पण उत्तर नाही. पुन्हा कॉल कट.
त्या क्षणापासून माझ्या मनात प्रचंड घालमेल सुरू झाली.
हे नक्की कोण करतंय? कुणी माझी थट्टा करतेय का?
पण माझ्या आजोबांचा नंबर तर आता अस्तित्वातच नव्हता. त्यांनी वापरलेला जुना मोबाईल व सिम मी स्वतः त्यांच्या मृत्यूनंतर बंद केला होता. मग हे कसं शक्य आहे?
मी ठरवलं की याचा तपास करायचा. दुसऱ्या दिवशी ऑफिसला जाण्याऐवजी मी जवळच्या मोबाईल सर्व्हिस सेंटरमध्ये गेलो. त्यांना नंबर दाखवला, कॉल लॉग तपासला. त्यांनी सांगितलं –
“सर, हा नंबर आता अस्तित्वात नाही. डिलीट झालाय. सिस्टीममध्ये काहीच रेकॉर्ड नाही.”
मी थक्क झालो.
तिथल्या टेक्निशियनने मात्र हलकं हसत सांगितलं, “कधी कधी मोबाईलमध्ये बग असतो. जुने कॉन्टॅक्ट्स दिसतात. जास्त टेन्शन घेऊ नका.”
पण मला माहीत होतं हे काही तांत्रिक बग नव्हतं. त्या आवाजातली ओळख, त्या शब्दांतलं गूढ – हे सगळं काहीतरी वेगळंच होतं.
रात्री परत घरी आलो. मनात प्रचंड भीती होती, म्हणून मी ठरवलं की फोन सायलेंटवर ठेवून झोपायचं.
पण अंदाज लावा काय झालं?
मध्यरात्री १२:३० ला फोन परत वाजला.
मी दचकून उठलो.
या वेळी मात्र मोबाईल सायलेंटवर असूनही मला घंटी स्पष्ट ऐकू येत होती!
मी घामाघूम झालो. धडधडत्या हाताने फोन उचलला.
आवाज आला –
“आता वेळ आलीये… येणार का तू?”
मी घाबरून फोन भिरकावून दिला. संपूर्ण रात्री भीतीने थरथरत जागाच बसलो.
—
पुढच्या काही दिवसांत हे कॉल्स नियमित यायला लागले.
दररोज मध्यरात्रीच्या सुमारास.
कधी आबांचा आवाज, कधी फक्त श्वास घेण्याचा.
कधी दुरून येणारं भेसूर हसू.
मी कोणालाच सांगायची हिंमत केली नाही. ऑफिसमध्येही माझं लक्ष लागत नव्हतं. झोप उडून गेली होती. डोळ्याखाली काळी वर्तुळं पडली होती.
शेवटी मी माझ्या एका जवळच्या मित्राला – संजयला – सगळं सांगितलं.
तो सुरुवातीला हसला, पण माझ्या डोळ्यातली भीती बघून गंभीर झाला.
तो म्हणाला, “हे काहीतरी पारलौकिक आहे. कदाचित आत्म्याचा कॉल असेल. काहीतरी कारण असणार. तुला गावाला जाऊन चौकशी करावी लागेल.”
संजयच्या शब्दांनी माझं मन अधिकच अस्वस्थ झालं.
आणि हळूहळू मला समजू लागलं – हे कॉल्स फक्त आवाज नाहीत, तर काहीतरी इशारा आहेत.
त्या फोनकॉल्सनी माझं आयुष्य पूर्णपणे बदलून टाकलं होतं. दिवसाचे काम, ऑफिस, मित्रमंडळी – हे सगळं काही केवळ वरवरचं वाटू लागलं. कारण माझ्या डोक्यात एकच विचार सतत घुमत राहायचा –
“तो कॉल पुन्हा कधी येणार?”
प्रत्येक दिवसाचं वेळापत्रक एकसारखं व्हायला लागलं. सकाळी थकल्यासारखा उठायचो, डोळ्याखाली काळी वर्तुळं वाढत होती. ऑफिसमध्ये लक्ष लागत नव्हतं. संध्याकाळी घरी आलो की एक अदृश्य भीती मनाला कुरतडायला लागायची. आणि रात्री घड्याळाचे काटे बारा वाजण्याच्या जवळ आले की माझं हृदय जोरात धडधडू लागायचं.
तो कॉल आता नियमित झाला होता.
दररोज. अगदी नेमक्या मध्यरात्रीच्या सुमारास.
कधी आबांचा ओळखीचा आवाज ऐकू यायचा –
“वेळ आलीये… विसरू नकोस…”
कधी फक्त फोनवरून जोरात श्वास ऐकू यायचा, जणू कोणी कानाशीच उभं आहे.
कधी दुरून ऐकू यायचं एखाद्या स्त्रीचं रडणं.
काय चाललं होतं मला काहीच समजत नव्हतं.
—
एका रात्री मी ठरवलं की या कॉलचा मी पुरावा ठेवणार.
फोन आला की मी रेकॉर्डिंग ऑन केलं.
त्या रात्री नेमकं १२:२१ वाजता कॉल आला. स्क्रीनवर पुन्हा – “आबा”.
मी थरथरत तो कॉल उचलला.
आणि यावेळी आवाज खूपच स्पष्ट ऐकू आला –
“मी वाट बघतोय… स्मशानाजवळ… वेळ कमी आहे…”
मी थिजून गेलो.
हातपाय गार पडले.
फोन कट झाला.
सकाळी मी रेकॉर्डिंग ऐकायला बसलो. पण माझ्या डोक्यात जणू स्फोट झाला – कारण रेकॉर्डिंगमध्ये काहीच नव्हतं!
संपूर्ण रेकॉर्डिंगमध्ये फक्त डेड सायलेंस.
याचा अर्थ असा की ते सगळं मी फक्त माझ्या कानांनीच ऐकत होतो?
की हे खरंच आत्म्याचं प्रकरण होतं?
—
त्या दिवसानंतर मी स्वतःला आवरलं नाही.
मी गावाला जायचं ठरवलं.
आई-बाबांना आधी काहीच न सांगता मी एका शनिवारी सकाळी कोकणाला निघालो. प्रवासभर मनात प्रचंड भीती होती. प्रत्येक झाड, प्रत्येक डोंगर, प्रत्येक अंधारी बोगद्यासारखी वाटणारी रस्ता माझ्या भीतीत भर घालत होता.
गावात पोचलो तेव्हा आई-बाबा आश्चर्यचकित झाले.
“अरे अचानक काय झालं? काही काम होतं का?” आईने विचारलं.
मी काहीही बोललो नाही. फक्त हसून विषय टाळला.
पण रात्रीच्या जेवणानंतर मी धाडस करून आईला विचारलं –
“आई, तुला आठवतं का… आबांच्या मृत्यूबद्दल काही विचित्र झालं होतं का?”
आई माझ्याकडे थोडावेळ बघत राहिली.
तिच्या चेहऱ्यावर क्षणभर विचित्र भीती चमकून गेली.
मग तिने मुद्दाम विषय बदलला –
“कशाला जुन्या गोष्टी उकरतोस? झोप जा.”
पण मला तिच्या डोळ्यांत दिसलं – ती काहीतरी लपवत होती.
—
रात्री गावात झोपणं ही वेगळीच गोष्ट असते.
दूरवरचे कुत्र्यांचे आवाज, झाडांतून सळसळणारा वारा, कधी कधी घुबडांचा टाहो.
आणि त्यात माझ्या मनातली भीती.
मी गावच्या घरातल्या जुन्या खोलीत एकटा झोपलो होतो.
घड्याळाचे काटे जसजसे बारा वाजण्याच्या जवळ आले, तसतसं माझं हृदय धडधडायला लागलं.
आणि नेमकं १२:०२ वाजता माझा मोबाईल वाजला.
स्क्रीनवर पुन्हा तेच – “आबा.”
मी थरथरत फोन उचलला.
आवाज आला –
“मी इथेच आहे… तुझ्या घराच्या मागे… उंबराच्या झाडाखाली…”
मी जणू गोठूनच गेलो.
माझ्या घराच्या मागे खरंच एक जुनं उंबराचं झाड होतं.
आणि त्या झाडाखाली लहानपणी मी आबांसोबत बसून खूप वेळ घालवला होता.
फोन कट झाला.
माझ्या अंगातलं रक्त जणू गोठलं होतं.
मी खिडकीतून बाहेर डोकावलं.
चांदणं पडलेलं, अंधार गडद झालेला.
आणि खरंच… झाडाखाली कुणीतरी उभं होतं!
लांबून मला फक्त एक छाया दिसत होती.
तिचं रूप अस्पष्ट होतं, पण मला खात्री होती –
तो आबाच होता!
मी किंचाळून दार लावून बसलो. संपूर्ण रात्र डोळ्याला झोप नाही.
—
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी आईला हे सगळं सांगितलं.
आईच्या चेहऱ्यावरचे रंग उडाले.
तिने घाईघाईने बाबा आणि काकांना बोलावलं.
आणि मग जी गोष्ट माझ्या कानावर आली, ती ऐकून माझ्या पायाखालची जमीन सरकली.
आई म्हणाली –
“तुझ्या आबांचा मृत्यू साधा नव्हता. गावात कोणी सांगत नाही, पण खरं म्हणजे… ते शेवटच्या दिवसांत सतत म्हणायचे की त्यांना कुणीतरी बोलावतंय. रात्री उंबराच्या झाडाखाली एक छाया त्यांना दिसायची. आम्हाला वाटलं ते भ्रम आहे. पण त्यांच्या मृत्यूपूर्वीच्या रात्री… ते गायब झाले. दुसऱ्या दिवशी त्यांचं प्रेत झाडाखाली सापडलं.”
मी सुन्न झालो.
म्हणजे मी जे ऐकत होतो, ते फक्त आठवणी नव्हत्या… तर खरंच त्यांच्या मृत्यूशी जोडलेलं होतं.
त्या रात्रीनंतर कॉल्स अधिक भयानक होऊ लागले.
कधी आवाज जोरात किंचाळणारा असे.
कधी फोन उचलला की फक्त मृत्यूची थंड शांतता ऐकू येई.
कधी मोबाईलच्या स्क्रीनवरून अंधारासारखं काळं धूसर धुरकट पडद्याचं सावट दिसत असे.
माझं मन हळूहळू वेडसर होऊ लागलं.
मी स्वतःलाच विचारायचो –
“हे खरंच आहे का? की मी वेडा होतोय?”
पण एक गोष्ट स्पष्ट होती –
हे कॉल्स फक्त मला काहीतरी सांगण्यासाठी येत होते.
आणि ते सांगणं म्हणजे… मृत्यूचं आमंत्रण.
आता मला खात्री पटली होती की हे फोन केवळ योगायोग नाहीत. माझ्या आबांच्या मृत्यूशी, त्या उंबराच्या झाडाशी आणि या गावाशी काहीतरी खोल गूढ जोडलेलं आहे.
मी ठरवलं की सत्य काहीही असो, मला ते शोधायचंच आहे. कारण दररोज येणारे हे फोन माझं जगणं अशक्य करून टाकत होते.
—
रात्रीची ती भीती
त्या रात्री पुन्हा नेमकं १२:०७ वाजता मोबाईल वाजला.
स्क्रीनवर तेच – “आबा.”
हात थरथरत होता, पण मी कॉल उचलला.
आवाज आला –
“सत्य लपवलंय… शोध घे… नाहीतर उशीर होईल…”
माझा घसा कोरडा पडला.
मी किंचाळून विचारलं, “कुठलं सत्य? कोण लपवतंय?”
उत्तर मात्र मिळालं नाही.
फोन कट झाला.
त्या क्षणी माझ्या मनात संशय आला – आई, बाबा, काका हे काहीतरी लपवतायत. त्यांच्या चेहऱ्यावरची भीती मला अगदी स्पष्ट दिसली होती.
—
चौकशीची सुरुवात
दुसऱ्या दिवशी मी गावातील एका वृद्धाला भेटलो – गणपत काका. तो गावातल्या जुन्या गोष्टींचा जणू जिवंत ग्रंथच होता.
मी त्याला सावधपणे विचारलं, “काकां, माझ्या आबांच्या मृत्यूबद्दल खरं काही माहितीय का?”
गणपत काकांनी माझ्याकडे बराच वेळ बघितलं. मग हळू आवाजात म्हणाले –
“सगळं सांगणं बरं नाही रे मुला… पण तू विचारतोस म्हणून सांगतो. तुझ्या आबांचा मृत्यू साधा नव्हता. त्यांच्या अंगावर काळ्या जादूचे चिन्हं होती.”
मी हादरलो.
“काळी जादू?”
तो मान डोलावून म्हणाला, “हो. गावातलं उंबराचं झाड शापित मानलं जातं. जुन्या काळी इथे एक तांत्रिक राहत होता. तो मृतांच्या आत्म्यांना बांधून ठेवायचा. म्हणतात, त्या झाडाखाली अनेक आत्मे कैद आहेत. तुझ्या आबांनी शेवटच्या दिवसांत वारंवार सांगितलं होतं – कुणीतरी त्यांना बोलावतंय. पण आम्हाला वाटलं ते वेडेपणा आहे. आणि मग…”
काकांनी श्वास घेतला.
“आणि मग त्यांचा मृतदेह झाडाखाली सापडला. डोळे उघडे होते. चेहऱ्यावर अशी भीती होती की आम्ही बघायलाही घाबरलो. तेव्हापासून लोक म्हणतात – त्या झाडाखाली बसणाऱ्याला मृत आत्म्यांचा साद येतो.”
माझ्या अंगावर काटा आला.
म्हणजे आबा खरोखरच त्या आत्म्यांमध्ये अडकले होते?
आणि आता ते मला बोलावत होते?
—
कॉल्सचं गूढ
त्या रात्री मी ठरवलं की काहीही झालं तरी रेकॉर्डिंग काढायचंच.
मी मोबाईल बाजूला ठेवला आणि व्हॉईस रेकॉर्डरही वेगळा चालू केला.
मध्यरात्री फोन वाजला.
स्क्रीनवर पुन्हा – “आबा.”
मी कॉल उचलला.
आवाज आला –
“मी अडकलोय… सोडव मला… नाहीतर तू पुढचा आहेस…”
या वेळी माझ्या अंगातून विजेचा झटका गेला.
मी काही बोलायच्या आतच कॉल कट झाला.
मी घाईघाईने रेकॉर्डिंग ऐकलं.
मोबाईलच्या रेकॉर्डिंगमध्ये काहीच नव्हतं.
पण वेगळ्या व्हॉईस रेकॉर्डरमध्ये… आवाज स्पष्ट आला होता!
“मी अडकलोय… सोडव मला…”
हे ऐकून माझ्या अंगावर शहारे आले.
म्हणजे हे मी वेड्यासारखं कल्पना करत नव्हतो. हे खरंच होतं.
—
आईचं रहस्य
दुसऱ्या दिवशी मी आईला पुन्हा विचारलं.
“आई, काहीतरी लपवतेस. मला सगळं खरं सांग.”
आईच्या डोळ्यात पाणी आलं.
ती म्हणाली –
“तुझे आबा शेवटच्या काळात खूप विचित्र वागत होते. ते म्हणायचे की त्यांच्या फोनवरून मृत नातेवाईक बोलतात. आम्ही त्यांना वेडे समजलो. पण खरं म्हणजे… त्यांचा मोबाईल मृत्यूच्या आधीच्या रात्री सतत वाजत होता. नंबर अज्ञात, पण स्क्रीनवर मृत व्यक्तींची नावं दिसायची.”
माझ्या अंगावर काटा आला.
म्हणजे आबांना जे घडलं होतं, तेच आता मला घडत होतं.
आई थरथरत म्हणाली –
“शेवटच्या रात्री त्यांनी सांगितलं होतं – ‘ते मला बोलावतायत… मी नाही गेलो तर माझ्या नातवाला घेऊन जातील.’ दुसऱ्या दिवशी ते गेलेच…”
मी स्तब्ध झालो.
आईच्या या शब्दांनी माझ्या डोक्यात वीज चमकली –
म्हणजे आता माझी पाळी आहे?
—
झाडाखाली जाण्याचा निर्णय
त्या रात्री मला झोप आली नाही. सतत मनात एकच विचार – आबा खरंच त्या झाडाखाली अडकले आहेत का?
मध्यरात्री कॉल आला.
आवाज जोरात होता –
“येशील का? शेवटची वेळ आलीये…”
मी थरथरत होकार दिला.
जणू माझ्या तोंडून आपसूक उत्तर निघालं.
फोन कट झाला.
पण त्या क्षणापासून मला जाणवलं –
आता मला उंबराच्या झाडाखाली जायलाच हवं.
—
त्या रात्री, हातात टॉर्च घेऊन मी हळूच घराबाहेर पडलो.
गाव पूर्ण शांत होता. फक्त वाऱ्याची सळसळ आणि दूरवरच्या कुत्र्यांचे आवाज.
उंबराच्या झाडाखाली पोचलो तेव्हा चंद्रकिरणांनी झाडाचं सावट अजून भयानक दिसत होतं.
जमिनीवर जुन्या पानांचा थर होता.
आणि तिथे… सावल्यांत मला एक आकृती दिसली.
उंच, वाकलेली, पण चेहरा स्पष्ट दिसत नव्हता.
मी श्वास रोखून उभा राहिलो.
अचानक मोबाईल वाजला.
स्क्रीनवर पुन्हा – “आबा.”
मी थरथरत फोन उचलला.
आवाज आला –
“मला सोडव… नाहीतर तू इथेच राहशील…”
त्या क्षणी झाडाखालची आकृती हळूहळू माझ्याकडे सरकायला लागली.
त्या क्षणी माझ्या अंगातलं रक्त गोठलं होतं.
उंबराच्या झाडाखालची ती आकृती माझ्याकडे सरकत होती.
टॉर्चचा प्रकाश थरथरत तिच्या चेहऱ्यावर गेला – आणि माझ्या डोळ्यांनी जे पाहिलं, त्याने माझ्या छातीत धडकी भरली.
तो चेहरा… अगदी माझ्या आबांसारखाच होता!
पण विकृत. डोळे खोल गेलेले, पांढरट डोळ्यांभोवती काळी वर्तुळं, चेहऱ्यावर मृत्यूची सावली.
तोंड उघडं होतं, पण ओठांऐवजी काळा धुरकट धूर बाहेर येत होता.
मी किंचाळत मागे सरकलो.
त्याच क्षणी माझ्या मोबाईलवर पुन्हा कॉल आला.
स्क्रीनवर – “आबा.”
मी घाबरून कॉल उचलला.
आवाज जोरात घुमला –
“मला मुक्त कर! मंत्र शोध… नाहीतर तू माझ्यासोबत इथेच अडकशील…”
मी थरथरत विचारलं, “कुठला मंत्र? कुठे मिळेल?”
पण उत्तर काही मिळालं नाही.
कॉल कट झाला.
आणि झाडाखालची आकृती अचानक हवेत विरून गेली.
—
सत्याची किल्ली
दुसऱ्या दिवशी मी गणपत काकांकडे धावलो.
सगळं सांगितलं.
तो गंभीर झाला आणि म्हणाला –
“मुला, तुझ्या आबांना जे घडलं ते तुझ्याही मागे लागलंय. त्या तांत्रिकाने या झाडाखाली आत्म्यांना बांधून ठेवण्यासाठी एक शापित मंत्र केला होता. जो माणूस त्या आत्म्यांनी निवडला, त्याने जर मंत्र फोडला नाही तर तो स्वतः आत्म्यांमध्ये कैद होतो.”
मी थरथरत विचारलं, “म्हणजे आबा अडकले आहेत? आणि आता माझी पाळी आहे?”
तो मान डोलावून म्हणाला, “हो. पण तुला अजून संधी आहे. त्या तांत्रिकाची जुनी पोथी अजून कुठेतरी आहे. ती सापडली तर मंत्र मोडता येईल. नाहीतर…”
तो वाक्य अर्धवटच थांबला.
पण मला अर्थ समजला –
नाहीतर मीही मृत्यूच्या कैदेत अडकणार होतो.
—
काळी पोथी
मी गावात शोधाशोध सुरू केली.
जुन्या लोकांना विचारलं, कुठे ती पोथी आहे का?
शेवटी एका म्हाताऱ्या बाईने सांगितलं –
“माझ्या आजोबांनी सांगितलं होतं, ती पोथी स्मशानाजवळल्या वाळलेल्या विहिरीत दडवली आहे.”
त्या रात्री मी धाडस करून स्मशानाजवळ गेलो.
चंद्रकिरणांत स्मशान अजून भयानक वाटत होतं.
कुत्र्यांचे टाहो, वाऱ्याने हलणारी पानं – सगळं वातावरण थरकाप उडवणारं.
वाळलेल्या विहिरीत मी उतरून शोध घेतला.
जुन्या दगडांच्या फटीत मला खरंच एक धुळीने माखलेली, मोडक्या चामड्यात बांधलेली पोथी सापडली.
मी थरथरत ती उघडली.
अक्षरं जुनी होती, पण स्पष्ट –
“मृतात्म्यांना सोडविण्याचा मंत्र.”
—
अंतिम सामना
त्या रात्री मी पुन्हा उंबराच्या झाडाखाली गेलो.
मोबाईल खिशात, हातात पोथी.
हृदय धडधडत होतं.
नेमक्या मध्यरात्री मोबाईल वाजला.
स्क्रीनवर पुन्हा – “आबा.”
मी कॉल उचलला.
आवाज घुमला –
“मंत्र वाच! नाहीतर तू कायमचा अडकशील…”
मी पोथीतला मंत्र थरथरत वाचायला सुरुवात केली.
आवाज मोठा करत गेलो.
झाडाभोवती वारा जोरात सुटला. पानं जोरात सळसळू लागली.
आणि अचानक झाडाखालून अनेक छाया बाहेर पडू लागल्या – विकृत चेहरे, किंचाळणारे आवाज, थरथरणारे हात.
त्यांच्या मध्ये… आबा!
त्यांचा चेहरा यातनेने वाकलेला.
ते किंचाळले –
“संपूर्ण वाच! नाहीतर सगळं व्यर्थ जाईल!”
मी डोळे मिटून पूर्ण मंत्र उच्चारला.
आणि क्षणात कानठळ्या बसवणारा आवाज झाला.
जमिनीखालून जणू साखळ्या तुटल्याचा आवाज आला.
सगळ्या छाया हवेत विलीन होऊ लागल्या.
आबा शेवटी माझ्याकडे पाहून हलकंसं हसले.
त्यांच्या डोळ्यांत शांती होती.
आणि मग तेही प्रकाशात विरून गेले.
शांतता की शाप?
सगळं शांत झालं.
झाडाखाली आता काही नव्हतं.
मी घामाने भिजलेला, थरथरत घरी परतलो.
त्या दिवसानंतर मोबाईलवर कधीच कॉल आला नाही.
स्क्रीनवर पुन्हा “आबा” नाव दिसलं नाही.
